Mantelzorger Veronique Stapelbroek

Veel ANBO-leden zijn mantelzorger voor iemand. Mantelzorg verlenen is een mooie, maar ook pittige taak. Dat ervoer ook Veronique Stapelbroek die we vroegen terug te blikken op die periode. “Ik kan niet goed thuis zitten, dan komen de muren op me af.”

Veronique Stapelbroek zorgde zo’n 48 jaar voor haar man. Dat was niet altijd even makkelijk, want doordat hij veel kwalen had, kon hij al jaren niet meer zoveel. Daarbij kreeg Stapelbroek geen hulp bij de zorg voor haar man, en deed zij dus alles alleen. Na jaren van op en af ziek zijn overleed hij een half jaar geleden uiteindelijk aan een hersenbloeding. Inmiddels heeft Stapelbroek de draad weer opgepakt. Ze gaat twee-en-halve dag naar de dagbesteding, heeft computerles en gaat naar een creatieve club. “Ik kan niet goed thuis zitten,” vertelt ze, ”dan komen de muren op me af. Dus ik ben constant bezig. Sinds het overlijden van mijn man is er veel veranderd. Ik ben ook gestopt met roken. Om mezelf te belonen koop ik kleren, doe ik leuke dingen of ga ik uit eten. Mijn dochter en haar kinderen komen geregeld langs om me te helpen. Het is fijn dat zij er zijn.”