Interieurontwerper Jan des Bouvrie

‘Gezelligheid zit in jezelf, niet in al die spullen’

Bank 430, ook bekend als de kubusbank, was in 1969 het eerste ontwerp van Jan des Bouvrie (77) dat in productie werd genomen. Nog steeds komen er nieuwe schetsen uit zijn werkkamer in Het Arsenaal in Naarden. ‘Comfort is het belangrijkst. Het is toch onzin om iets te maken wat niet lekker zit?’

“Mooi jong wonen, dat is belangrijk. De oma van Monique zat in een bejaardencentrum en haar kamer stond nokvol. Ik heb het anders voor haar ingericht, vooral veel oude kasten eruit gehaald. Daarna wilde iedereen bij haar in de kamer zitten – niet alleen de familie, maar ook andere bewoners. Je moet je kamertjes gewoon niet stampvol met rotzooi zetten. Ik heb ooit in een interview gezegd: ‘Zet alles uit je huis eens buiten neer en neem alleen mee naar binnen wat je mooi vindt.’ Altijd als we terugkomen van vakantie, zie ik weer hoe ons huis is dichtgeslibd. Ik haal het allemaal weg. Het mooiste meubel is ruimte.”

Vrolijk van Hazes

“Veel kinderen vragen ons om het flatje van hun ouders leuker te maken. We hebben allemaal een hang naar verbetering. Als ik een bejaardencentrum binnenstap, dan jeuken mijn handen om de eetzaal een nieuw leven te geven. Met wat leuke Thonet-stoeltjes en kleedjes kun je van zo’n ruimte een leuk restaurant maken. En dat hoeft niet eens veel geld te kosten, daar gaat het niet om.

Je moet wat van het leven maken. En dan heb ik het niet alleen over interieurs. Als ik chagrijnig ben – wat ik bijna nooit ben – dan kleed ik me goed aan. Dus wat was ik vanmorgen? Haha! Dat is zo belangrijk, dat je aandacht besteedt aan je kleding en dat je je scheert. Niet voor de buitenwereld, maar voor jezelf. Je moet goed voor jezelf zorgen. Als ik ondanks de mooie kleren nog chagrijnig ben, dan zet ik keihard Hazes op. Daar word ik vrolijk van.”

Zo zenuwachtig

“Volgend jaar is het vijftig jaar geleden dat mijn eerste bank werd gemaakt door Gelderland. Ik weet nog dat ik op een meubelbeurs in Utrecht was, op weg naar hun stand. Ik was zó zenuwachtig. Nu, 49 jaar later, ontwerp ik nog steeds voor ze. Er zijn net weer nieuwe banken gepresenteerd. Comfortabele meubels, want ik vind dat een stoel of bank gewoon lekker moet zitten. Dat is véél belangrijker dan hoe een meubel eruitziet. Het is toch onzin om iets te maken wat niet lekker zit? Daar was ik vroeger al mee bezig, met leeftijd heeft het niets te maken. Er is helemaal geen leeftijd, je maakt je eigen leeftijd. Gebreken heb ik ook, maar daar is tegenwoordig zo veel aan te doen. Trainen bijvoorbeeld. Je moet niet toegeven aan ouder worden, maar focussen op jong blijven.

Ik geloof vooral ontzettend in energie. Daar word je mee geboren – de meeste mensen met goede energie, sommige met slechte. Het is belangrijk om zelf je energie te gebruiken en als je jong bent een beroep te kiezen dat je leuk vindt. Als je doet wat je leuk vindt, hoef je nooit te werken, is een uitspraak van Gandhi. Dat herken ik, nog steeds is dit mijn hobby. Als ik er straks niet meer ben, gaat die energie over op een nieuwe generatie. Ik ken veel mensen die niet meer werken en helemaal niets doen. Dat begrijp ik niet, je wilt toch iets blijven doen? Neem die voormalige minister die nu op de bus rijdt omdat dat zijn jongensdroom was. Geweldig vind ik dat, hij gebruikt zijn energie nu goed.”

Keihard werken, keihard genieten

“Als er 50-plussers of 65-plussers bij ons komen voor advies, valt me vaak op dat het mensen zijn die hun zaak hebben verkocht en zeggen: ‘Nu gaan we genieten.’ Ineens hebben ze aandacht voor hun interieur of voor reizen. Dan denk ik: wat heb je dan de rest van je leven gedaan? Ik heb mijn hele leven fifty-fifty verdeeld: keihard werken en keihard genieten. Al bestond dat genieten bij mij ook vaak uit werken. Ik vind reizen zonder te werken helemaal niet leuk. Ik moet iets te doen hebben. Van elke reis neem ik inspiratie mee terug. Nooit souvenirs, al het tastbare zit in mijn hoofd. Ik houd niet van prullen. De interieurs van nu vind ik ook een rotzooitje. Rotanstoeltjes, vaasjes: een ramp. Ik heb daar altijd tegen gevochten. Toen ik begon, zag je veel tuttemerul in de interieurs. En nu weer. Er moet weer rust komen. Gezelligheid zit in jezelf, niet in al die spullen. Je verzamelt maar en verzamelt maar. Ik ben zelf gestopt met autootjes kopen. Nu heb ik nog maar een paar auto’s over uit de jaren 50 en 60 en daar geniet ik echt meer van.”

Familie aan tafel

“Monique heeft een steeds grotere rol gekregen in de zaak. Zij is meer bezig met kleur en sfeer, ik blijf bij de minimalistische stijl – veel wit met kunst. Vroeger vlogen de potten nog weleens door de ramen, inmiddels geven we elkaar opbouwende kritiek. Ze is het met me eens en ik met haar. Monique heeft echt balans in mijn leven gebracht.
Een van mijn kleinkinderen werkt ook in Het Arsenaal en mijn zoon beheert sinds kort het vastgoed. Familie is het enige echt belangrijke in het leven, het enige wat je overhoudt. Daar sta ik meer bij stil. Regelmatig zit ik met de familie aan tafel om te lunchen, ook met de kleinkinderen en achterkleinkinderen erbij. Dan hebben we veel lol met elkaar. Jong en oud moeten één worden, vind ik. Ik voel me soms ook een kind. Dan hoor ik Monique zeggen: ‘Jan, wat doe je weer kinderachtig!’” •

Jan des Bouvrie

Jan des Bouvrie (1942) volgde een opleiding aan de Gerrit Rietveld Academie. Zijn ouders hadden een interieurwinkel in Bussum. Hij ontwerpt al decennialang voor Nederlandse meubelmerken, waaronder Gelderland en Linteloo. Sinds 1993 heeft hij samen met zijn vrouw Monique Het Arsenaal in Naarden. In het monumentale pand zit hun eigen ontwerpstudio, maar ook andere (interieur)shops. Des Bouvrie heeft twee kinderen uit zijn eerste huwelijk en twee kinderen samen met Monique. Ook heeft hij drie kleinkinderen en vier achterkleinkinderen.

5 vragen aan Jan des Bouvrie

Hoogtepunt carrière
“De twee scholen waar ik bij betrokken ben, de Jan des Bouvrie Academie in Deventer en het Jan des Bouvrie College in Amsterdam. Ik herken mezelf erg in deze leerlingen en ben er goed in om hun talent eruit te halen.”

Papier of computer
“Ik schets overal op, zelfs op sigarendoosjes. Tijdens een gesprek met een klant teken ik hele huizen op zo’n doosje.”

Woonergernis
“Soms staan de Marcel Wanders-stoeltjes scheef aan de eettafel. Oh, dat haat ik zo! Dan zet ik ze weer recht, maar na een uur staan ze weer scheef. Monique wil het speelser hebben.”

Nooit meer weg
“Een kunstwerk in mijn werkkamer. Het is van kunstenares Ilona Lénárd en gemaakt met een 3D-printer. Als je goed kijkt, herken je de Victory Boogie Woogie van Mondriaan.”

Kunst kiezen
“Monique en ik gaan vaak naar een galerie en dan lopen we allebei een andere kant op. Als we elkaar dan weer tegenkomen, blijkt vaak dat we hetzelfde stuk hebben gezien!”

Jan des Bouvrie
Click outside of the modal to close it
Jan des Bouvrie